Array
(
[TAGS] =>
[~TAGS] =>
[ID] => 18302
[~ID] => 18302
[NAME] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[~NAME] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[IBLOCK_ID] => 1
[~IBLOCK_ID] => 1
[IBLOCK_SECTION_ID] => 10
[~IBLOCK_SECTION_ID] => 10
[DETAIL_TEXT] =>
Як часта задумваемся мы аб тым, хто жыве побач з намі? Які ў гэтых, здавалася б, звычайных людзей лёс? Чым яны жывуць, аб чым мараць?
Сёння я вырашыла расказаць пра адну цікавую жанчыну, якая зусім нядаўна, ва ўзросце 74 гадоў, скончыла працаваць і выйшла на заслужаны адпачынак.
Сафія Іванаўна Конік нарадзілася 20 чэрвеня 1944 года ў вёсцы Жукевічы. Са слязьмі на вачах жанчына распавядае пра сваё цяжкае дзяцінства, якое, дарэчы, ў пасляваенныя гады для многіх было нялёгкім.
– Тату свайго я амаль што не памятаю, ён памёр, калі мне было чатыры гадкі. Усё жыццё бацька працаваў у сельскім Савеце, і хаця не быў камуністам, немцы забралі яго ў турму. 1943 год быў для сям’і вельмі складаны, маме прыйшлося прадаць амаль усё, што ў нас было, каб вызваліць тату. Аб тым, што ён там перажыў страшна падумаць. Дадому вярнуўся інвалідам, а ў 1948 годзе памёр…
Як расказвае жанчына, яна і дзве яе сястры выжылі толькі дзякуючы таму, што маці была краўчыхай з залатымі рукамі, было шмат заказаў, многія таксама прыходзілі, каб навучыцца шыць, таму працаваць прыходзілася нават па начах. Вось так я і расла, пад гукі швейнай машынкі, - расказвае жанчына і тут жа працягвае:
– Так здарылася, што мая старэйшая сястра Вера ў чатырнаццаць гадоў стала апорай для сям’і. Яна працавала на раўні з мужчынамі: арала, сеяла, касіла. Нам з сярэдняй сястрой Нінай таксама давялося папрацаваць у калгасе, дарэчы, я так і засталася там працаваць нават калі адвучылася.
У 1965 годзе Сафія Іванаўна выйшла замуж і пераехала жыць у Вялікую Бераставіцу. У іх з мужам Сяргеем Іванавічам нарадзіўся сын Аляксандр, якога ўжо ва ўзросце дзвюх месяцаў прыйшлося аддаць у яслі, бо трэба было працаваць, каб атрымаць жыллё.
– Далей я працавала ў сельгасупраўленні пад кіраўніцтвам галоўнага бухгалтара Людмілы Равенка, дзякуючы якой я вельмі шмат чаму навучылася і стала, як мне здаецца, нядрэнным бухгалтарам. Пасля я стала старэйшым бухгалтарам ва УКБ райвыканкама, а з 1973 па 2001 год – галоўным бухгалтарам ў ДРБУ-160. А далей – пенсія. Але гэта мяне не спыніла, пасля выхаду на заслужаны адпачынак я шаснаццаць гадоў адпрацавала адказным сакратаром раённага савета ветэранаў, дзе на мне таксама была адказнасць за вядзенне бухгалтэрыі. Такім чынам, бухгалтарскі стаж ў мяне 53 гады. Я заўсёды жартую: ці я была добрым бухгалтарам, ці рэвізоры былі дрэнныя, але, за ўсе гады сваёй працы, акрамя грамат і ўдзячнасці я не атрымала ніводнага спагнання.
Я з захапленнем слухаю, а Сафія Іванаўна працягвае далей:
– Цяпер мне грэх скардзіцца на сваё жыццё. Дзеці ў нас з мужам цудоўныя, абодва сыны маюць па дзве вышэйшыя адукацыі, абодва афіцэры. Старэйшы мой сын Аляксандр ужо выйшаў на пенсію на пасадзе начфіна, а малодшы – Дзмітрый – у званні падпалкоўніка, але да гэтай пары яны працягваюць працаваць. Я вельмі ганаруся сваімі сынамі, нявесткамі і вельмі люблю сваіх унукаў. Трое з іх скончылі ўніверсітэты, двое – юрысты, а ўнучка скончыла факультэт журналістыкі, працуе зараз карэспандэнтам у Санкт-Пецярбурзе. Самы малодшы з маіх унукаў вучыцца ў 9 класе.
Калі размова заходзіць пра выхад Сафіі Іванаўны на пенсію, у яе вачах праскокваюць ноткі суму, але жанчына ўпарта гэтага не паказвае, ды і навошта, жыццё ж прадаўжаецца!
На дадзены момант Сафія Конік з’яўляецца членам прэзідыума раённага савета ветэранаў і ўзначальвае камісію па культурна-масавай рабоце і сувязях са СМІ. Жанчына вядзе актыўны лад жыцця, з’яўляецца ўдзельніцай хору “Памяць сэрца”, наведвае розныя гурткі.
– Мне вельмі хочацца падзякаваць людзям, з якімі давялося працаваць, асабліва майму кіраўніцтву, якое да мяне заўсёды добразычліва ставілася. Спадзяюся на тое, што і ў далейшым будзем цесна супрацоўнічаць, - кажа жанчына.
Калі я завітала ў Тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, а менавіта ў аддзяленне дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і запытала пра Сафію Іванаўну, то пачула ўпэўненае апісанне жанчыны ў трох словах: добразычлівасць, інтэлігентнасць, тактоўнасць.
– Сафія Іванаўна, як прадстаўнік савета ветэранаў, супрацоўнічала з намі доўгі час, - расказвае загадчыца аддзялення дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту Святлана Грыбанава, - гэта надзвычай добразычлівая, чулая і вельмі актыўная жанчына, з якой супрацоўнічаць – адна радасць, а яе ўменню працаваць з людзьмі можна толькі пазайздросціць.
Каб пачуць некалькі слоў пра Сафію Іванаўну, я наведалася і на яе былое месца працы, дзе мяне сустрэла яе калега – старшыня раённага савета ветэранаў Алена Сілкова.
– З Сафіяй Іванаўнай мне працавалася даволі лёгка, напэўна таму, што ёй уласцівыя такія якасці, як вытрымка, разуменне, прыстойнасць. У нас ніколі не было нейкіх невырашаных пытанняў, усе мерапрыемствы, якія былі праведзены раённым саветам ветэранаў, мы з ёй праводзілі разам.
Нельга не адзначыць, што ў Сафіі Іванаўны вельмі прыгожы, мілагучны голас, і яе ўдзел у хоры ветэранаў заўсёды адчуваўся, быў і з’яўляецца неад’емнай яго часткай. Нават пасля заканчэння працы Сафія Іванаўна засталася членам раённага савета ветэранаў, членам прэзідыума раённага савета ветэранаў, удзельніцай хору “Памяць сэрца”, і я ўпэўнена, што гэта будзе доўжыцца яшчэ многія гады. Застаецца толькі выказаць велізарныя словы падзякі Сафіі Іванаўне за гэтыя цудоўныя гады добрасумленнай сумеснай працы.
Алена Іосіфаўна таксама адзначыла, што падчас працы ў раённым савеце ветэранаў Сафія Іванаўна прымала актыўны ўдзел у выбарах, уваходзіла ў склад розных выбарачных камісій: участковай, раённай, акруговай. І адыходзячы на заслужаны адпачынак была ўзнагароджана за гэта Ганаровай граматай Бераставіцкага раённага выканаўчага камітэта.
Хочацца спадзявацца, што і надалей жанчына не страціць сваю душэўную прыгажосць, паўсядзённы аптымізм і нястомную жыццёвую энергію.
Анжаліка Дудко,
фота аўтара і з сямейнага альбома Сафіі Конік
[~DETAIL_TEXT] =>
Як часта задумваемся мы аб тым, хто жыве побач з намі? Які ў гэтых, здавалася б, звычайных людзей лёс? Чым яны жывуць, аб чым мараць?
Сёння я вырашыла расказаць пра адну цікавую жанчыну, якая зусім нядаўна, ва ўзросце 74 гадоў, скончыла працаваць і выйшла на заслужаны адпачынак.
Сафія Іванаўна Конік нарадзілася 20 чэрвеня 1944 года ў вёсцы Жукевічы. Са слязьмі на вачах жанчына распавядае пра сваё цяжкае дзяцінства, якое, дарэчы, ў пасляваенныя гады для многіх было нялёгкім.
– Тату свайго я амаль што не памятаю, ён памёр, калі мне было чатыры гадкі. Усё жыццё бацька працаваў у сельскім Савеце, і хаця не быў камуністам, немцы забралі яго ў турму. 1943 год быў для сям’і вельмі складаны, маме прыйшлося прадаць амаль усё, што ў нас было, каб вызваліць тату. Аб тым, што ён там перажыў страшна падумаць. Дадому вярнуўся інвалідам, а ў 1948 годзе памёр…
Як расказвае жанчына, яна і дзве яе сястры выжылі толькі дзякуючы таму, што маці была краўчыхай з залатымі рукамі, было шмат заказаў, многія таксама прыходзілі, каб навучыцца шыць, таму працаваць прыходзілася нават па начах. Вось так я і расла, пад гукі швейнай машынкі, - расказвае жанчына і тут жа працягвае:
– Так здарылася, што мая старэйшая сястра Вера ў чатырнаццаць гадоў стала апорай для сям’і. Яна працавала на раўні з мужчынамі: арала, сеяла, касіла. Нам з сярэдняй сястрой Нінай таксама давялося папрацаваць у калгасе, дарэчы, я так і засталася там працаваць нават калі адвучылася.
У 1965 годзе Сафія Іванаўна выйшла замуж і пераехала жыць у Вялікую Бераставіцу. У іх з мужам Сяргеем Іванавічам нарадзіўся сын Аляксандр, якога ўжо ва ўзросце дзвюх месяцаў прыйшлося аддаць у яслі, бо трэба было працаваць, каб атрымаць жыллё.
– Далей я працавала ў сельгасупраўленні пад кіраўніцтвам галоўнага бухгалтара Людмілы Равенка, дзякуючы якой я вельмі шмат чаму навучылася і стала, як мне здаецца, нядрэнным бухгалтарам. Пасля я стала старэйшым бухгалтарам ва УКБ райвыканкама, а з 1973 па 2001 год – галоўным бухгалтарам ў ДРБУ-160. А далей – пенсія. Але гэта мяне не спыніла, пасля выхаду на заслужаны адпачынак я шаснаццаць гадоў адпрацавала адказным сакратаром раённага савета ветэранаў, дзе на мне таксама была адказнасць за вядзенне бухгалтэрыі. Такім чынам, бухгалтарскі стаж ў мяне 53 гады. Я заўсёды жартую: ці я была добрым бухгалтарам, ці рэвізоры былі дрэнныя, але, за ўсе гады сваёй працы, акрамя грамат і ўдзячнасці я не атрымала ніводнага спагнання.
Я з захапленнем слухаю, а Сафія Іванаўна працягвае далей:
– Цяпер мне грэх скардзіцца на сваё жыццё. Дзеці ў нас з мужам цудоўныя, абодва сыны маюць па дзве вышэйшыя адукацыі, абодва афіцэры. Старэйшы мой сын Аляксандр ужо выйшаў на пенсію на пасадзе начфіна, а малодшы – Дзмітрый – у званні падпалкоўніка, але да гэтай пары яны працягваюць працаваць. Я вельмі ганаруся сваімі сынамі, нявесткамі і вельмі люблю сваіх унукаў. Трое з іх скончылі ўніверсітэты, двое – юрысты, а ўнучка скончыла факультэт журналістыкі, працуе зараз карэспандэнтам у Санкт-Пецярбурзе. Самы малодшы з маіх унукаў вучыцца ў 9 класе.
Калі размова заходзіць пра выхад Сафіі Іванаўны на пенсію, у яе вачах праскокваюць ноткі суму, але жанчына ўпарта гэтага не паказвае, ды і навошта, жыццё ж прадаўжаецца!
На дадзены момант Сафія Конік з’яўляецца членам прэзідыума раённага савета ветэранаў і ўзначальвае камісію па культурна-масавай рабоце і сувязях са СМІ. Жанчына вядзе актыўны лад жыцця, з’яўляецца ўдзельніцай хору “Памяць сэрца”, наведвае розныя гурткі.
– Мне вельмі хочацца падзякаваць людзям, з якімі давялося працаваць, асабліва майму кіраўніцтву, якое да мяне заўсёды добразычліва ставілася. Спадзяюся на тое, што і ў далейшым будзем цесна супрацоўнічаць, - кажа жанчына.
Калі я завітала ў Тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, а менавіта ў аддзяленне дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і запытала пра Сафію Іванаўну, то пачула ўпэўненае апісанне жанчыны ў трох словах: добразычлівасць, інтэлігентнасць, тактоўнасць.
– Сафія Іванаўна, як прадстаўнік савета ветэранаў, супрацоўнічала з намі доўгі час, - расказвае загадчыца аддзялення дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту Святлана Грыбанава, - гэта надзвычай добразычлівая, чулая і вельмі актыўная жанчына, з якой супрацоўнічаць – адна радасць, а яе ўменню працаваць з людзьмі можна толькі пазайздросціць.
Каб пачуць некалькі слоў пра Сафію Іванаўну, я наведалася і на яе былое месца працы, дзе мяне сустрэла яе калега – старшыня раённага савета ветэранаў Алена Сілкова.
– З Сафіяй Іванаўнай мне працавалася даволі лёгка, напэўна таму, што ёй уласцівыя такія якасці, як вытрымка, разуменне, прыстойнасць. У нас ніколі не было нейкіх невырашаных пытанняў, усе мерапрыемствы, якія былі праведзены раённым саветам ветэранаў, мы з ёй праводзілі разам.
Нельга не адзначыць, што ў Сафіі Іванаўны вельмі прыгожы, мілагучны голас, і яе ўдзел у хоры ветэранаў заўсёды адчуваўся, быў і з’яўляецца неад’емнай яго часткай. Нават пасля заканчэння працы Сафія Іванаўна засталася членам раённага савета ветэранаў, членам прэзідыума раённага савета ветэранаў, удзельніцай хору “Памяць сэрца”, і я ўпэўнена, што гэта будзе доўжыцца яшчэ многія гады. Застаецца толькі выказаць велізарныя словы падзякі Сафіі Іванаўне за гэтыя цудоўныя гады добрасумленнай сумеснай працы.
Алена Іосіфаўна таксама адзначыла, што падчас працы ў раённым савеце ветэранаў Сафія Іванаўна прымала актыўны ўдзел у выбарах, уваходзіла ў склад розных выбарачных камісій: участковай, раённай, акруговай. І адыходзячы на заслужаны адпачынак была ўзнагароджана за гэта Ганаровай граматай Бераставіцкага раённага выканаўчага камітэта.
Хочацца спадзявацца, што і надалей жанчына не страціць сваю душэўную прыгажосць, паўсядзённы аптымізм і нястомную жыццёвую энергію.
Анжаліка Дудко,
фота аўтара і з сямейнага альбома Сафіі Конік
[DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[~DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[PREVIEW_TEXT] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[~PREVIEW_TEXT] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[~PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[DETAIL_PICTURE] => Array
(
[ID] => 36413
[TIMESTAMP_X] => 01.04.2025 16:19:04
[MODULE_ID] => iblock
[HEIGHT] => 683
[WIDTH] => 1024
[FILE_SIZE] => 396932
[CONTENT_TYPE] => image/jpeg
[SUBDIR] => iblock/757
[FILE_NAME] => 06a3t0que1c7grc4h1iuvd6m2zvci18c.jpg
[ORIGINAL_NAME] => IMG_9216.jpg
[DESCRIPTION] =>
[HANDLER_ID] =>
[EXTERNAL_ID] => b6c967783e7defdf886e4964ef88924d
[VERSION_ORIGINAL_ID] =>
[META] =>
[SRC] => /upload/iblock/757/06a3t0que1c7grc4h1iuvd6m2zvci18c.jpg
[UNSAFE_SRC] => /upload/iblock/757/06a3t0que1c7grc4h1iuvd6m2zvci18c.jpg
[SAFE_SRC] => /upload/iblock/757/06a3t0que1c7grc4h1iuvd6m2zvci18c.jpg
[ALT] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[TITLE] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
)
[~DETAIL_PICTURE] => 36413
[TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 18:13:42
[~TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 18:13:42
[ACTIVE_FROM_X] => 2018-09-16 00:00:00
[~ACTIVE_FROM_X] => 2018-09-16 00:00:00
[ACTIVE_FROM] => 16.09.2018
[~ACTIVE_FROM] => 16.09.2018
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/%D0%BC%D0%BD%D0%B5-%D0%B3%D1%80%D1%8D%D1%85-%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%B7%D1%96%D1%86%D1%86%D0%B0-%D0%BD%D0%B0-%D1%81%D0%B2%D0%B0%D1%91-%D0%B6%D1%8B%D1%86%D1%86%D1%91/
[~DETAIL_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/%D0%BC%D0%BD%D0%B5-%D0%B3%D1%80%D1%8D%D1%85-%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%B7%D1%96%D1%86%D1%86%D0%B0-%D0%BD%D0%B0-%D1%81%D0%B2%D0%B0%D1%91-%D0%B6%D1%8B%D1%86%D1%86%D1%91/
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[CODE] => мне-грэх-скардзіцца-на-сваё-жыццё
[~CODE] => мне-грэх-скардзіцца-на-сваё-жыццё
[EXTERNAL_ID] => 18302
[~EXTERNAL_ID] => 18302
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[LID] => s1
[~LID] => s1
[NAV_RESULT] =>
[NAV_CACHED_DATA] =>
[DISPLAY_ACTIVE_FROM] => 16.09.2018
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[ELEMENT_META_TITLE] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Общество
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] => Як часта задумваемся мы аб тым, хто жыве побач з намі? Які ў гэтых, здавалася б, звычайных людзей лёс? Чым яны жывуць, аб чым мараць?
Сёння я вырашыла расказаць пра адну цікавую жанчыну, якая зусім нядаўна, ва ўзросце 74 гадоў, скончыла працаваць і выйшла на заслужаны адпачынак
Сафія Іванаўна Конік нарадзілася 20 чэрвеня 1944 года ў вёсцы Жукевічы.
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
)
[FIELDS] => Array
(
[TAGS] =>
)
[PROPERTIES] => Array
(
[VIDEO] => Array
(
[ID] => 4
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => mpg, avi, wmv, mpeg, mpe, flv, mp4
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW] => Array
(
[ID] => 6
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[AUTHOR] => Array
(
[ID] => 7
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Автор
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => AUTHOR
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Автор
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER] => Array
(
[ID] => 8
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER_PREV] => Array
(
[ID] => 9
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак в превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак в превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW_LIST] => Array
(
[ID] => 11
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW_LIST
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[MAIN_SECTION] => Array
(
[ID] => 12
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Главный раздел
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => MAIN_SECTION
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Главный раздел
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[PHOTOGRAPHER] => Array
(
[ID] => 13
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Фотограф
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => PHOTOGRAPHER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Фотограф
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[NASHE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 14
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => NASHE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] => video
[USER_TYPE_SETTINGS] => Array
(
[BUFFER_LENGTH] => 10
[CONTROLBAR] => bottom
[AUTOSTART] => N
[VOLUME] => 90
[SKIN] =>
[FLASHVARS] =>
[WMODE_FLV] => transparent
[BGCOLOR] => FFFFFF
[COLOR] => 000000
[OVER_COLOR] => 000000
[SCREEN_COLOR] => 000000
[SILVERVARS] =>
[WMODE_WMV] => windowless
[WIDTH] => 400
[HEIGHT] => 300
)
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YOUTUBE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 15
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео ютуб
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YOUTUBE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео ютуб
[~DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
)
[YES_WATERMARK] => Array
(
[ID] => 17
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YES_WATERMARK_PREV] => Array
(
[ID] => 18
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DETAIL_PICTERS_NEW] => Array
(
[ID] => 19
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Детальная картинка
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DETAIL_PICTERS_NEW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Детальная картинка
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
)
[DISPLAY_PROPERTIES] => Array
(
)
[IBLOCK] => Array
(
[ID] => 1
[~ID] => 1
[TIMESTAMP_X] => 05.09.2026 23:21:37
[~TIMESTAMP_X] => 05.09.2026 23:21:37
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[LID] => s1
[~LID] => s1
[CODE] => corporate_news_s1
[~CODE] => corporate_news_s1
[API_CODE] =>
[~API_CODE] =>
[REST_ON] => N
[~REST_ON] => N
[NAME] => Новости
[~NAME] => Новости
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[~DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[~SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[CANONICAL_PAGE_URL] => https://beresta.by/news/corporate_news_s1/
[~CANONICAL_PAGE_URL] => https://beresta.by/news/corporate_news_s1/
[PICTURE] =>
[~PICTURE] =>
[DESCRIPTION] =>
[~DESCRIPTION] =>
[DESCRIPTION_TYPE] => text
[~DESCRIPTION_TYPE] => text
[RSS_TTL] => 24
[~RSS_TTL] => 24
[RSS_ACTIVE] => Y
[~RSS_ACTIVE] => Y
[RSS_FILE_ACTIVE] => N
[~RSS_FILE_ACTIVE] => N
[RSS_FILE_LIMIT] =>
[~RSS_FILE_LIMIT] =>
[RSS_FILE_DAYS] =>
[~RSS_FILE_DAYS] =>
[RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[~RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[TMP_ID] => 06c8f2cf310019e0e1a4aba1d7054c32
[~TMP_ID] => 06c8f2cf310019e0e1a4aba1d7054c32
[INDEX_ELEMENT] => Y
[~INDEX_ELEMENT] => Y
[INDEX_SECTION] => Y
[~INDEX_SECTION] => Y
[WORKFLOW] => N
[~WORKFLOW] => N
[BIZPROC] => N
[~BIZPROC] => N
[SECTION_CHOOSER] => L
[~SECTION_CHOOSER] => L
[LIST_MODE] =>
[~LIST_MODE] =>
[RIGHTS_MODE] => S
[~RIGHTS_MODE] => S
[SECTION_PROPERTY] => N
[~SECTION_PROPERTY] => N
[PROPERTY_INDEX] => N
[~PROPERTY_INDEX] => N
[VERSION] => 1
[~VERSION] => 1
[LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[~LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[SOCNET_GROUP_ID] =>
[~SOCNET_GROUP_ID] =>
[EDIT_FILE_BEFORE] =>
[~EDIT_FILE_BEFORE] =>
[EDIT_FILE_AFTER] =>
[~EDIT_FILE_AFTER] =>
[SECTIONS_NAME] => Разделы
[~SECTIONS_NAME] => Разделы
[SECTION_NAME] => Раздел
[~SECTION_NAME] => Раздел
[ELEMENTS_NAME] => Элементы
[~ELEMENTS_NAME] => Элементы
[ELEMENT_NAME] => Элемент
[~ELEMENT_NAME] => Элемент
[FULLTEXT_INDEX] => N
[~FULLTEXT_INDEX] => N
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[SERVER_NAME] => beresta.by
[~SERVER_NAME] => beresta.by
)
[SECTION] => Array
(
[PATH] => Array
(
[0] => Array
(
[ID] => 10
[~ID] => 10
[CODE] => obshchestvo
[~CODE] => obshchestvo
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[IBLOCK_ID] => 1
[~IBLOCK_ID] => 1
[IBLOCK_SECTION_ID] =>
[~IBLOCK_SECTION_ID] =>
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[NAME] => Общество
[~NAME] => Общество
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[DEPTH_LEVEL] => 1
[~DEPTH_LEVEL] => 1
[SECTION_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/
[~SECTION_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[GLOBAL_ACTIVE] => Y
[~GLOBAL_ACTIVE] => Y
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => Общество
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => Общество
[ELEMENT_META_TITLE] => Общество
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Новости
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] => .
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => Общество
)
)
)
)
[SECTION_URL] => /news/obshchestvo/
[META_TAGS] => Array
(
[TITLE] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[BROWSER_TITLE] => “Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”
[KEYWORDS] => Общество
[DESCRIPTION] => Як часта задумваемся мы аб тым, хто жыве побач з намі? Які ў гэтых, здавалася б, звычайных людзей лёс? Чым яны жывуць, аб чым мараць?
Сёння я вырашыла расказаць пра адну цікавую жанчыну, якая зусім нядаўна, ва ўзросце 74 гадоў, скончыла працаваць і выйшла на заслужаны адпачынак
Сафія Іванаўна Конік нарадзілася 20 чэрвеня 1944 года ў вёсцы Жукевічы.
)
)
16.09.2018
“Мне грэх скардзіцца на сваё жыццё”

Як часта задумваемся мы аб тым, хто жыве побач з намі? Які ў гэтых, здавалася б, звычайных людзей лёс? Чым яны жывуць, аб чым мараць?
Сёння я вырашыла расказаць пра адну цікавую жанчыну, якая зусім нядаўна, ва ўзросце 74 гадоў, скончыла працаваць і выйшла на заслужаны адпачынак.
Сафія Іванаўна Конік нарадзілася 20 чэрвеня 1944 года ў вёсцы Жукевічы. Са слязьмі на вачах жанчына распавядае пра сваё цяжкае дзяцінства, якое, дарэчы, ў пасляваенныя гады для многіх было нялёгкім.
– Тату свайго я амаль што не памятаю, ён памёр, калі мне было чатыры гадкі. Усё жыццё бацька працаваў у сельскім Савеце, і хаця не быў камуністам, немцы забралі яго ў турму. 1943 год быў для сям’і вельмі складаны, маме прыйшлося прадаць амаль усё, што ў нас было, каб вызваліць тату. Аб тым, што ён там перажыў страшна падумаць. Дадому вярнуўся інвалідам, а ў 1948 годзе памёр…
Як расказвае жанчына, яна і дзве яе сястры выжылі толькі дзякуючы таму, што маці была краўчыхай з залатымі рукамі, было шмат заказаў, многія таксама прыходзілі, каб навучыцца шыць, таму працаваць прыходзілася нават па начах. Вось так я і расла, пад гукі швейнай машынкі, - расказвае жанчына і тут жа працягвае:
– Так здарылася, што мая старэйшая сястра Вера ў чатырнаццаць гадоў стала апорай для сям’і. Яна працавала на раўні з мужчынамі: арала, сеяла, касіла. Нам з сярэдняй сястрой Нінай таксама давялося папрацаваць у калгасе, дарэчы, я так і засталася там працаваць нават калі адвучылася.
У 1965 годзе Сафія Іванаўна выйшла замуж і пераехала жыць у Вялікую Бераставіцу. У іх з мужам Сяргеем Іванавічам нарадзіўся сын Аляксандр, якога ўжо ва ўзросце дзвюх месяцаў прыйшлося аддаць у яслі, бо трэба было працаваць, каб атрымаць жыллё.

– Далей я працавала ў сельгасупраўленні пад кіраўніцтвам галоўнага бухгалтара Людмілы Равенка, дзякуючы якой я вельмі шмат чаму навучылася і стала, як мне здаецца, нядрэнным бухгалтарам. Пасля я стала старэйшым бухгалтарам ва УКБ райвыканкама, а з 1973 па 2001 год – галоўным бухгалтарам ў ДРБУ-160. А далей – пенсія. Але гэта мяне не спыніла, пасля выхаду на заслужаны адпачынак я шаснаццаць гадоў адпрацавала адказным сакратаром раённага савета ветэранаў, дзе на мне таксама была адказнасць за вядзенне бухгалтэрыі. Такім чынам, бухгалтарскі стаж ў мяне 53 гады. Я заўсёды жартую: ці я была добрым бухгалтарам, ці рэвізоры былі дрэнныя, але, за ўсе гады сваёй працы, акрамя грамат і ўдзячнасці я не атрымала ніводнага спагнання.
Я з захапленнем слухаю, а Сафія Іванаўна працягвае далей:
– Цяпер мне грэх скардзіцца на сваё жыццё. Дзеці ў нас з мужам цудоўныя, абодва сыны маюць па дзве вышэйшыя адукацыі, абодва афіцэры. Старэйшы мой сын Аляксандр ужо выйшаў на пенсію на пасадзе начфіна, а малодшы – Дзмітрый – у званні падпалкоўніка, але да гэтай пары яны працягваюць працаваць. Я вельмі ганаруся сваімі сынамі, нявесткамі і вельмі люблю сваіх унукаў. Трое з іх скончылі ўніверсітэты, двое – юрысты, а ўнучка скончыла факультэт журналістыкі, працуе зараз карэспандэнтам у Санкт-Пецярбурзе. Самы малодшы з маіх унукаў вучыцца ў 9 класе.
Калі размова заходзіць пра выхад Сафіі Іванаўны на пенсію, у яе вачах праскокваюць ноткі суму, але жанчына ўпарта гэтага не паказвае, ды і навошта, жыццё ж прадаўжаецца!
На дадзены момант Сафія Конік з’яўляецца членам прэзідыума раённага савета ветэранаў і ўзначальвае камісію па культурна-масавай рабоце і сувязях са СМІ. Жанчына вядзе актыўны лад жыцця, з’яўляецца ўдзельніцай хору “Памяць сэрца”, наведвае розныя гурткі.
– Мне вельмі хочацца падзякаваць людзям, з якімі давялося працаваць, асабліва майму кіраўніцтву, якое да мяне заўсёды добразычліва ставілася. Спадзяюся на тое, што і ў далейшым будзем цесна супрацоўнічаць, - кажа жанчына.
Калі я завітала ў Тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, а менавіта ў аддзяленне дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і запытала пра Сафію Іванаўну, то пачула ўпэўненае апісанне жанчыны ў трох словах: добразычлівасць, інтэлігентнасць, тактоўнасць.
– Сафія Іванаўна, як прадстаўнік савета ветэранаў, супрацоўнічала з намі доўгі час, - расказвае загадчыца аддзялення дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту Святлана Грыбанава, - гэта надзвычай добразычлівая, чулая і вельмі актыўная жанчына, з якой супрацоўнічаць – адна радасць, а яе ўменню працаваць з людзьмі можна толькі пазайздросціць.
Каб пачуць некалькі слоў пра Сафію Іванаўну, я наведалася і на яе былое месца працы, дзе мяне сустрэла яе калега – старшыня раённага савета ветэранаў Алена Сілкова.
– З Сафіяй Іванаўнай мне працавалася даволі лёгка, напэўна таму, што ёй уласцівыя такія якасці, як вытрымка, разуменне, прыстойнасць. У нас ніколі не было нейкіх невырашаных пытанняў, усе мерапрыемствы, якія былі праведзены раённым саветам ветэранаў, мы з ёй праводзілі разам.
Нельга не адзначыць, што ў Сафіі Іванаўны вельмі прыгожы, мілагучны голас, і яе ўдзел у хоры ветэранаў заўсёды адчуваўся, быў і з’яўляецца неад’емнай яго часткай. Нават пасля заканчэння працы Сафія Іванаўна засталася членам раённага савета ветэранаў, членам прэзідыума раённага савета ветэранаў, удзельніцай хору “Памяць сэрца”, і я ўпэўнена, што гэта будзе доўжыцца яшчэ многія гады. Застаецца толькі выказаць велізарныя словы падзякі Сафіі Іванаўне за гэтыя цудоўныя гады добрасумленнай сумеснай працы.
Алена Іосіфаўна таксама адзначыла, што падчас працы ў раённым савеце ветэранаў Сафія Іванаўна прымала актыўны ўдзел у выбарах, уваходзіла ў склад розных выбарачных камісій: участковай, раённай, акруговай. І адыходзячы на заслужаны адпачынак была ўзнагароджана за гэта Ганаровай граматай Бераставіцкага раённага выканаўчага камітэта.
Хочацца спадзявацца, што і надалей жанчына не страціць сваю душэўную прыгажосць, паўсядзённы аптымізм і нястомную жыццёвую энергію.
Анжаліка Дудко,
фота аўтара і з сямейнага альбома Сафіі Конік