Array
(
[TAGS] =>
[~TAGS] =>
[ID] => 3649
[~ID] => 3649
[NAME] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[~NAME] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[IBLOCK_ID] => 1
[~IBLOCK_ID] => 1
[IBLOCK_SECTION_ID] => 10
[~IBLOCK_SECTION_ID] => 10
[DETAIL_TEXT] => Ужо 8 гадоў жыве ў Вялікай Бераставіцы ў сваёй дачкі Галіны Аляксей Дзмітрыевіч Саковіч. У мінулы чацвер яму споўнілася 90 гадоў. А нарадзіўся Аляксей Дзмітрыевіч у Шчучынскім раёне ў вёсцы Замошша. Але абставіны склаліся так, што ў сталым узросце яму прыйшлося змяніць месца жыхарства і пераехаць да дачкі. Цяпер Бераставіччына стала яго другой малой радзімай.
- Мой бацька, - кажа дачка Галіна Казлоўская, - нягледзячы на такі шаноўны ўзрост вядзе даволі актыўны лад жыцця. Ён стараецца яшчэ дапамагчы мне па хатняй гаспадарцы, сходзіць курэй пакарміць. А бывала і ў агарод выйдзе каб градкі прапалоць пакуль я на рабоце, прыходзілася нават матыку хаваць. Яшчэ да мінулага года разам на канцэрты ў летнім амфітэатры па нядзелях хадзілі. Да возера на прагулку наведваліся.
Шмат чаго давялося перажыць 90-гадоваму юбіляру у сваім жыцці. Як і ўсе вясковыя дзеці Аляксей з малых гадоў прызвычаіўся да працы на сваёй гаспадарцы: пасвіў кароў і коней, дапамагаў бацькам у поле. Там, на сваёй радзіме, ён ведаў кожны вугалок.
І вось раптам яму разам з усёй сям’ёй прыйшлося пакінуць гэтыя родныя мясціны. Малому вясковаму хлопцу у 11-гадовым узросце было незразумелым, чаму яны павінны пераязджаць адсюль у далёкую Сібір, пра якую ён дагэтуль нічога не чуў. Хіба ж мог ён зразумець, што яго бацька за сваю гаспадарлівасць і руплівасць на зямлі, пападзе ў разрад кулакоў.
А яшчэ ў дадатак да гэтага ён жыў некаторы час далёка за акіянам. Многія нашы землякі выязджалі ў пачатку мінулага стагоддзя ў пошуках лепшай долі ў Злучаныя Штаты Амерыкі. Вось так апынуўся далёка за межамі роднай краіны і Змітрук Саковіч разам з жонкай, бацька Аляксея. Там нарадзілася і іх першае дзіця – сын Якуб, старэйшы брат Аляксея. Але неўзабаве настальгія ўсё болей і болей давала знаць пра сябе, і вырашылі Саковічы вярнуцца на сваю радзіму. У той час тут была Польшча. Дарэчы, пазней, Якуб ужо ў паўналетнім узросце вярнуўся назад у Амерыку. Усяго ў сям’і Саковічаў нарадзілася 10 дзяцей, Аляксей быў самым малодшым з іх.
Між тым, з усталяваннем савецкай улады ў 1939 годзе, пачалася кампанія супраць багатых гаспадароў, якіх называлі кулакамі. Не мінула гэта доля і Саковічаў. Перад самым пачаткам вайны гаспадара адправілі ў турму, а сям’ю вывезлі ў далёкі Краснаярскі край.
- Мы апынуліся пасля шматдзённага пераезда непадалёку ад горада Абакан, - кажа Аляксей Дзмітрыевіч. – Там у той час паўсюдна былі калгасы, і якраз ішла нарыхтоўка сена. Дзеці таксама працавалі разам з дарослымі. Хлопцы майго ўзросту верхам на конях падцягвалі да стога копы з сенам. Жылі мы спачатку на кватэры ў мясцовых жыхароў, а потым нас перасялілі ў летні домік, які быў спецыяльна пабудаваны для чабаноў. Яны прыязджалі туды на лета пасвіць авечак. Пакуль на вуліцы было цяпло, рыхтаваліся да зімы, насілі гліну ў мяшках за плячыма, каб зрабіць печку. Але зімой і яна не вельмі выручала, нават вада замярзала ў хаце.
Пяць гадоў пражыла на чужыне беларуская сям’я Саковічаў. Аляксей пайшоў там у школу і скончыў амаль тры класы. А неўзабаве яны даведаліся, што бацьку выпусцілі з турмы ў Тамбове. Пасля адпаведных захадаў ім дазволілі таксама пераехаць у Тамбоў. Але доўга там ужо не затрымаліся.
- Прыехалі на Сёмуху, - удакладняе мой субяседнік, - а на “куцю” (Каляды ад рэд.) усе разам вярнуліся ў родныя мясціны. Хата стаяла цэлая, толькі вокнаў не было і ад печкі нічога не засталося.
Аднак у параўнанні з тым, што давялося перажыць на чужыне, гэта былі дробязі. Хутка разжыліся матэрыяламі, уставілі новыя вокны, адрамантавалі хату.
- Зямля у нас была самая горшая, - працягвае Аляксей Дзмітрыевіч. - Дзед быў паляўнічым, ён мог набыць у свой час і лепшую зямлю, але яму надта хацелася мець яе пры лесе. Да таго ж яшчэ 30 гектараў лесу мы мелі. Спачатку з апрацоўкай дапамагалі суседзі, а з цягам часу купілі жарабя і выгадавалі свайго каня.
Потым пачалася калектывізацыя. Не адразу пайшлі ў калгас Саковічы, але ж у рэшце вымушаны былі зрабіць гэта. Прыйшла эра калектыўнай працы. І ўсё сваё астатняе жыццё звязаў з той пары з працай у сельскай гаспадарцы Аляксей Саковіч. Яго сёстры, а было іх аж сем, павыходзілі замуж і разышліся па суседніх вёсках. Ажаніўся і Аляксей. Сваю другую палову ён знайшоў у суседняй літоўскай вёсцы. Маладая жонка пераехала жыць у Замошша. Хата была вялікая, і месца усім тут хапала. У маладой сям’і Саковічаў нарадзілася трое дзяцей. Бацьку Аляксея ўсе ведалі ў акрузе як знахара Змітрука Барадатага. Гэту клічку яму далі з-за густой барады, з якой ён ніколі не расставаўся. Нават у турме, калі хацелі яго пабрыць, нарабіў столькі шуму, што выклікалі начальніка і той урэшце дазволіў яму насіць бараду пры ўмове належнага догляду за ёю. Дарэчы, не толькі мясцовыя жыхары звярталіся да знахара з рознымі праблемамі, нават здалёк часам прыязджалі да яго.
За доўгія гады работы ў калгасе Аляксей Саковіч быў і паляводам, і на жывёлагадоўчай ферме працаваў, і кароў пасвіў. Нягледзячы на пенсійны ўзрост, яшчэ на працягу сямі гадоў хадзіў на працу. А калі стагі саломы клалі, ён быў проста незаменным работнікам. Нават наручны гадзіннік у падарунак атрымаў за гэта.
Між тым, унукі адшукалі праз інтэрнэт радню брата Якуба ў Амерыцы. Яго чатыры дачкі і сын жывуць там і вельмі хацелі б пабачыць роднага дзядзьку-юбіляра. Вось толькі каранцін пакуль перашкаджае. Рыхтуецца да візіту гасцей і дачка Галіна, якая працуе дарэчы ў цэнтральнай раённай бальніцы. Усе спадзяюцца, што гэтая навала хутка скончыцца, і сустрэча патомкаў двух братоў, самага старэйшага і самага малодшага усё ж адбудзецца. А пакуль віншаванні з нагоды юбілею ад заакіянскіх сваякоў у адрас Аляксея Дзмітрыевіча прагучалі ў дзень яго нараджэння праз інтэрнэт.
Сяргей Хілюта, фота аўтара
[~DETAIL_TEXT] => Ужо 8 гадоў жыве ў Вялікай Бераставіцы ў сваёй дачкі Галіны Аляксей Дзмітрыевіч Саковіч. У мінулы чацвер яму споўнілася 90 гадоў. А нарадзіўся Аляксей Дзмітрыевіч у Шчучынскім раёне ў вёсцы Замошша. Але абставіны склаліся так, што ў сталым узросце яму прыйшлося змяніць месца жыхарства і пераехаць да дачкі. Цяпер Бераставіччына стала яго другой малой радзімай.
- Мой бацька, - кажа дачка Галіна Казлоўская, - нягледзячы на такі шаноўны ўзрост вядзе даволі актыўны лад жыцця. Ён стараецца яшчэ дапамагчы мне па хатняй гаспадарцы, сходзіць курэй пакарміць. А бывала і ў агарод выйдзе каб градкі прапалоць пакуль я на рабоце, прыходзілася нават матыку хаваць. Яшчэ да мінулага года разам на канцэрты ў летнім амфітэатры па нядзелях хадзілі. Да возера на прагулку наведваліся.
Шмат чаго давялося перажыць 90-гадоваму юбіляру у сваім жыцці. Як і ўсе вясковыя дзеці Аляксей з малых гадоў прызвычаіўся да працы на сваёй гаспадарцы: пасвіў кароў і коней, дапамагаў бацькам у поле. Там, на сваёй радзіме, ён ведаў кожны вугалок.
І вось раптам яму разам з усёй сям’ёй прыйшлося пакінуць гэтыя родныя мясціны. Малому вясковаму хлопцу у 11-гадовым узросце было незразумелым, чаму яны павінны пераязджаць адсюль у далёкую Сібір, пра якую ён дагэтуль нічога не чуў. Хіба ж мог ён зразумець, што яго бацька за сваю гаспадарлівасць і руплівасць на зямлі, пападзе ў разрад кулакоў.
А яшчэ ў дадатак да гэтага ён жыў некаторы час далёка за акіянам. Многія нашы землякі выязджалі ў пачатку мінулага стагоддзя ў пошуках лепшай долі ў Злучаныя Штаты Амерыкі. Вось так апынуўся далёка за межамі роднай краіны і Змітрук Саковіч разам з жонкай, бацька Аляксея. Там нарадзілася і іх першае дзіця – сын Якуб, старэйшы брат Аляксея. Але неўзабаве настальгія ўсё болей і болей давала знаць пра сябе, і вырашылі Саковічы вярнуцца на сваю радзіму. У той час тут была Польшча. Дарэчы, пазней, Якуб ужо ў паўналетнім узросце вярнуўся назад у Амерыку. Усяго ў сям’і Саковічаў нарадзілася 10 дзяцей, Аляксей быў самым малодшым з іх.
Між тым, з усталяваннем савецкай улады ў 1939 годзе, пачалася кампанія супраць багатых гаспадароў, якіх называлі кулакамі. Не мінула гэта доля і Саковічаў. Перад самым пачаткам вайны гаспадара адправілі ў турму, а сям’ю вывезлі ў далёкі Краснаярскі край.
- Мы апынуліся пасля шматдзённага пераезда непадалёку ад горада Абакан, - кажа Аляксей Дзмітрыевіч. – Там у той час паўсюдна былі калгасы, і якраз ішла нарыхтоўка сена. Дзеці таксама працавалі разам з дарослымі. Хлопцы майго ўзросту верхам на конях падцягвалі да стога копы з сенам. Жылі мы спачатку на кватэры ў мясцовых жыхароў, а потым нас перасялілі ў летні домік, які быў спецыяльна пабудаваны для чабаноў. Яны прыязджалі туды на лета пасвіць авечак. Пакуль на вуліцы было цяпло, рыхтаваліся да зімы, насілі гліну ў мяшках за плячыма, каб зрабіць печку. Але зімой і яна не вельмі выручала, нават вада замярзала ў хаце.
Пяць гадоў пражыла на чужыне беларуская сям’я Саковічаў. Аляксей пайшоў там у школу і скончыў амаль тры класы. А неўзабаве яны даведаліся, што бацьку выпусцілі з турмы ў Тамбове. Пасля адпаведных захадаў ім дазволілі таксама пераехаць у Тамбоў. Але доўга там ужо не затрымаліся.
- Прыехалі на Сёмуху, - удакладняе мой субяседнік, - а на “куцю” (Каляды ад рэд.) усе разам вярнуліся ў родныя мясціны. Хата стаяла цэлая, толькі вокнаў не было і ад печкі нічога не засталося.
Аднак у параўнанні з тым, што давялося перажыць на чужыне, гэта былі дробязі. Хутка разжыліся матэрыяламі, уставілі новыя вокны, адрамантавалі хату.
- Зямля у нас была самая горшая, - працягвае Аляксей Дзмітрыевіч. - Дзед быў паляўнічым, ён мог набыць у свой час і лепшую зямлю, але яму надта хацелася мець яе пры лесе. Да таго ж яшчэ 30 гектараў лесу мы мелі. Спачатку з апрацоўкай дапамагалі суседзі, а з цягам часу купілі жарабя і выгадавалі свайго каня.
Потым пачалася калектывізацыя. Не адразу пайшлі ў калгас Саковічы, але ж у рэшце вымушаны былі зрабіць гэта. Прыйшла эра калектыўнай працы. І ўсё сваё астатняе жыццё звязаў з той пары з працай у сельскай гаспадарцы Аляксей Саковіч. Яго сёстры, а было іх аж сем, павыходзілі замуж і разышліся па суседніх вёсках. Ажаніўся і Аляксей. Сваю другую палову ён знайшоў у суседняй літоўскай вёсцы. Маладая жонка пераехала жыць у Замошша. Хата была вялікая, і месца усім тут хапала. У маладой сям’і Саковічаў нарадзілася трое дзяцей. Бацьку Аляксея ўсе ведалі ў акрузе як знахара Змітрука Барадатага. Гэту клічку яму далі з-за густой барады, з якой ён ніколі не расставаўся. Нават у турме, калі хацелі яго пабрыць, нарабіў столькі шуму, што выклікалі начальніка і той урэшце дазволіў яму насіць бараду пры ўмове належнага догляду за ёю. Дарэчы, не толькі мясцовыя жыхары звярталіся да знахара з рознымі праблемамі, нават здалёк часам прыязджалі да яго.
За доўгія гады работы ў калгасе Аляксей Саковіч быў і паляводам, і на жывёлагадоўчай ферме працаваў, і кароў пасвіў. Нягледзячы на пенсійны ўзрост, яшчэ на працягу сямі гадоў хадзіў на працу. А калі стагі саломы клалі, ён быў проста незаменным работнікам. Нават наручны гадзіннік у падарунак атрымаў за гэта.
Між тым, унукі адшукалі праз інтэрнэт радню брата Якуба ў Амерыцы. Яго чатыры дачкі і сын жывуць там і вельмі хацелі б пабачыць роднага дзядзьку-юбіляра. Вось толькі каранцін пакуль перашкаджае. Рыхтуецца да візіту гасцей і дачка Галіна, якая працуе дарэчы ў цэнтральнай раённай бальніцы. Усе спадзяюцца, што гэтая навала хутка скончыцца, і сустрэча патомкаў двух братоў, самага старэйшага і самага малодшага усё ж адбудзецца. А пакуль віншаванні з нагоды юбілею ад заакіянскіх сваякоў у адрас Аляксея Дзмітрыевіча прагучалі ў дзень яго нараджэння праз інтэрнэт.
Сяргей Хілюта, фота аўтара
[DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[~DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[PREVIEW_TEXT] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[~PREVIEW_TEXT] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[~PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[DETAIL_PICTURE] => Array
(
[ID] => 7274
[TIMESTAMP_X] => 20.03.2025 13:32:58
[MODULE_ID] => iblock
[HEIGHT] => 683
[WIDTH] => 1024
[FILE_SIZE] => 292704
[CONTENT_TYPE] => image/jpeg
[SUBDIR] => iblock/1e7
[FILE_NAME] => su1d2m8ue1ncqzwleao7owzvyy812ydi.jpg
[ORIGINAL_NAME] => IMG_2592.jpg
[DESCRIPTION] =>
[HANDLER_ID] =>
[EXTERNAL_ID] => 546be6b51b3cb8e7dac0bed3f02ca46e
[VERSION_ORIGINAL_ID] =>
[META] =>
[SRC] => /upload/iblock/1e7/su1d2m8ue1ncqzwleao7owzvyy812ydi.jpg
[UNSAFE_SRC] => /upload/iblock/1e7/su1d2m8ue1ncqzwleao7owzvyy812ydi.jpg
[SAFE_SRC] => /upload/iblock/1e7/su1d2m8ue1ncqzwleao7owzvyy812ydi.jpg
[ALT] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[TITLE] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
)
[~DETAIL_PICTURE] => 7274
[TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 19:33:36
[~TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 19:33:36
[ACTIVE_FROM_X] => 2020-06-07 00:00:00
[~ACTIVE_FROM_X] => 2020-06-07 00:00:00
[ACTIVE_FROM] => 07.06.2020
[~ACTIVE_FROM] => 07.06.2020
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/%D0%B7-%D0%BB%D1%8E%D0%B1%D0%BE%D1%9E%D1%8E-%D1%9E-%D1%81%D1%8D%D1%80%D1%86%D1%8B-%D0%B4%D0%B0-%D1%80%D0%BE%D0%B4%D0%BD%D0%B0%D0%B9-%D0%B7%D1%8F%D0%BC%D0%BB%D1%96/
[~DETAIL_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/%D0%B7-%D0%BB%D1%8E%D0%B1%D0%BE%D1%9E%D1%8E-%D1%9E-%D1%81%D1%8D%D1%80%D1%86%D1%8B-%D0%B4%D0%B0-%D1%80%D0%BE%D0%B4%D0%BD%D0%B0%D0%B9-%D0%B7%D1%8F%D0%BC%D0%BB%D1%96/
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[CODE] => з-любоўю-ў-сэрцы-да-роднай-зямлі
[~CODE] => з-любоўю-ў-сэрцы-да-роднай-зямлі
[EXTERNAL_ID] => 3649
[~EXTERNAL_ID] => 3649
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[LID] => s1
[~LID] => s1
[NAV_RESULT] =>
[NAV_CACHED_DATA] =>
[DISPLAY_ACTIVE_FROM] => 07.06.2020
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[ELEMENT_META_TITLE] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Общество
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] => Ужо 8 гадоў жыве ў Вялікай Бераставіцы ў сваёй дачкі Галіны Аляксей Дзмітрыевіч Саковіч У мінулы чацвер яму споўнілася 90 гадоў.
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
)
[FIELDS] => Array
(
[TAGS] =>
)
[PROPERTIES] => Array
(
[VIDEO] => Array
(
[ID] => 4
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => mpg, avi, wmv, mpeg, mpe, flv, mp4
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW] => Array
(
[ID] => 6
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[AUTHOR] => Array
(
[ID] => 7
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Автор
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => AUTHOR
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Автор
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER] => Array
(
[ID] => 8
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER_PREV] => Array
(
[ID] => 9
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак в превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак в превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW_LIST] => Array
(
[ID] => 11
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW_LIST
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[MAIN_SECTION] => Array
(
[ID] => 12
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Главный раздел
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => MAIN_SECTION
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Главный раздел
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[PHOTOGRAPHER] => Array
(
[ID] => 13
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Фотограф
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => PHOTOGRAPHER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Фотограф
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[NASHE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 14
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => NASHE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] => video
[USER_TYPE_SETTINGS] => Array
(
[BUFFER_LENGTH] => 10
[CONTROLBAR] => bottom
[AUTOSTART] => N
[VOLUME] => 90
[SKIN] =>
[FLASHVARS] =>
[WMODE_FLV] => transparent
[BGCOLOR] => FFFFFF
[COLOR] => 000000
[OVER_COLOR] => 000000
[SCREEN_COLOR] => 000000
[SILVERVARS] =>
[WMODE_WMV] => windowless
[WIDTH] => 400
[HEIGHT] => 300
)
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YOUTUBE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 15
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео ютуб
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YOUTUBE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео ютуб
[~DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
)
[YES_WATERMARK] => Array
(
[ID] => 17
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YES_WATERMARK_PREV] => Array
(
[ID] => 18
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DETAIL_PICTERS_NEW] => Array
(
[ID] => 19
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Детальная картинка
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DETAIL_PICTERS_NEW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Детальная картинка
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
)
[DISPLAY_PROPERTIES] => Array
(
)
[IBLOCK] => Array
(
[ID] => 1
[~ID] => 1
[TIMESTAMP_X] => 05.09.2026 23:21:37
[~TIMESTAMP_X] => 05.09.2026 23:21:37
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[LID] => s1
[~LID] => s1
[CODE] => corporate_news_s1
[~CODE] => corporate_news_s1
[API_CODE] =>
[~API_CODE] =>
[REST_ON] => N
[~REST_ON] => N
[NAME] => Новости
[~NAME] => Новости
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[~DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[~SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[CANONICAL_PAGE_URL] => https://beresta.by/news/corporate_news_s1/
[~CANONICAL_PAGE_URL] => https://beresta.by/news/corporate_news_s1/
[PICTURE] =>
[~PICTURE] =>
[DESCRIPTION] =>
[~DESCRIPTION] =>
[DESCRIPTION_TYPE] => text
[~DESCRIPTION_TYPE] => text
[RSS_TTL] => 24
[~RSS_TTL] => 24
[RSS_ACTIVE] => Y
[~RSS_ACTIVE] => Y
[RSS_FILE_ACTIVE] => N
[~RSS_FILE_ACTIVE] => N
[RSS_FILE_LIMIT] =>
[~RSS_FILE_LIMIT] =>
[RSS_FILE_DAYS] =>
[~RSS_FILE_DAYS] =>
[RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[~RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[TMP_ID] => c0e792eea55f78fdf2f56a185b80509e
[~TMP_ID] => c0e792eea55f78fdf2f56a185b80509e
[INDEX_ELEMENT] => Y
[~INDEX_ELEMENT] => Y
[INDEX_SECTION] => Y
[~INDEX_SECTION] => Y
[WORKFLOW] => N
[~WORKFLOW] => N
[BIZPROC] => N
[~BIZPROC] => N
[SECTION_CHOOSER] => L
[~SECTION_CHOOSER] => L
[LIST_MODE] =>
[~LIST_MODE] =>
[RIGHTS_MODE] => S
[~RIGHTS_MODE] => S
[SECTION_PROPERTY] => N
[~SECTION_PROPERTY] => N
[PROPERTY_INDEX] => N
[~PROPERTY_INDEX] => N
[VERSION] => 1
[~VERSION] => 1
[LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[~LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[SOCNET_GROUP_ID] =>
[~SOCNET_GROUP_ID] =>
[EDIT_FILE_BEFORE] =>
[~EDIT_FILE_BEFORE] =>
[EDIT_FILE_AFTER] =>
[~EDIT_FILE_AFTER] =>
[SECTIONS_NAME] => Разделы
[~SECTIONS_NAME] => Разделы
[SECTION_NAME] => Раздел
[~SECTION_NAME] => Раздел
[ELEMENTS_NAME] => Элементы
[~ELEMENTS_NAME] => Элементы
[ELEMENT_NAME] => Элемент
[~ELEMENT_NAME] => Элемент
[FULLTEXT_INDEX] => N
[~FULLTEXT_INDEX] => N
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[SERVER_NAME] => beresta.by
[~SERVER_NAME] => beresta.by
)
[SECTION] => Array
(
[PATH] => Array
(
[0] => Array
(
[ID] => 10
[~ID] => 10
[CODE] => obshchestvo
[~CODE] => obshchestvo
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[IBLOCK_ID] => 1
[~IBLOCK_ID] => 1
[IBLOCK_SECTION_ID] =>
[~IBLOCK_SECTION_ID] =>
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[NAME] => Общество
[~NAME] => Общество
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[DEPTH_LEVEL] => 1
[~DEPTH_LEVEL] => 1
[SECTION_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/
[~SECTION_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[GLOBAL_ACTIVE] => Y
[~GLOBAL_ACTIVE] => Y
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => Общество
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => Общество
[ELEMENT_META_TITLE] => Общество
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Новости
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] => .
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => Общество
)
)
)
)
[SECTION_URL] => /news/obshchestvo/
[META_TAGS] => Array
(
[TITLE] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[BROWSER_TITLE] => З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
[KEYWORDS] => Общество
[DESCRIPTION] => Ужо 8 гадоў жыве ў Вялікай Бераставіцы ў сваёй дачкі Галіны Аляксей Дзмітрыевіч Саковіч У мінулы чацвер яму споўнілася 90 гадоў.
)
)
07.06.2020
З любоўю ў сэрцы да роднай зямлі
Ужо 8 гадоў жыве ў Вялікай Бераставіцы ў сваёй дачкі Галіны Аляксей Дзмітрыевіч Саковіч. У мінулы чацвер яму споўнілася 90 гадоў. А нарадзіўся Аляксей Дзмітрыевіч у Шчучынскім раёне ў вёсцы Замошша. Але абставіны склаліся так, што ў сталым узросце яму прыйшлося змяніць месца жыхарства і пераехаць да дачкі. Цяпер Бераставіччына стала яго другой малой радзімай.
- Мой бацька, - кажа дачка Галіна Казлоўская, - нягледзячы на такі шаноўны ўзрост вядзе даволі актыўны лад жыцця. Ён стараецца яшчэ дапамагчы мне па хатняй гаспадарцы, сходзіць курэй пакарміць. А бывала і ў агарод выйдзе каб градкі прапалоць пакуль я на рабоце, прыходзілася нават матыку хаваць. Яшчэ да мінулага года разам на канцэрты ў летнім амфітэатры па нядзелях хадзілі. Да возера на прагулку наведваліся.
Шмат чаго давялося перажыць 90-гадоваму юбіляру у сваім жыцці. Як і ўсе вясковыя дзеці Аляксей з малых гадоў прызвычаіўся да працы на сваёй гаспадарцы: пасвіў кароў і коней, дапамагаў бацькам у поле. Там, на сваёй радзіме, ён ведаў кожны вугалок.
І вось раптам яму разам з усёй сям’ёй прыйшлося пакінуць гэтыя родныя мясціны. Малому вясковаму хлопцу у 11-гадовым узросце было незразумелым, чаму яны павінны пераязджаць адсюль у далёкую Сібір, пра якую ён дагэтуль нічога не чуў. Хіба ж мог ён зразумець, што яго бацька за сваю гаспадарлівасць і руплівасць на зямлі, пападзе ў разрад кулакоў.
А яшчэ ў дадатак да гэтага ён жыў некаторы час далёка за акіянам. Многія нашы землякі выязджалі ў пачатку мінулага стагоддзя ў пошуках лепшай долі ў Злучаныя Штаты Амерыкі. Вось так апынуўся далёка за межамі роднай краіны і Змітрук Саковіч разам з жонкай, бацька Аляксея. Там нарадзілася і іх першае дзіця – сын Якуб, старэйшы брат Аляксея. Але неўзабаве настальгія ўсё болей і болей давала знаць пра сябе, і вырашылі Саковічы вярнуцца на сваю радзіму. У той час тут была Польшча. Дарэчы, пазней, Якуб ужо ў паўналетнім узросце вярнуўся назад у Амерыку. Усяго ў сям’і Саковічаў нарадзілася 10 дзяцей, Аляксей быў самым малодшым з іх.
Між тым, з усталяваннем савецкай улады ў 1939 годзе, пачалася кампанія супраць багатых гаспадароў, якіх называлі кулакамі. Не мінула гэта доля і Саковічаў. Перад самым пачаткам вайны гаспадара адправілі ў турму, а сям’ю вывезлі ў далёкі Краснаярскі край.
- Мы апынуліся пасля шматдзённага пераезда непадалёку ад горада Абакан, - кажа Аляксей Дзмітрыевіч. – Там у той час паўсюдна былі калгасы, і якраз ішла нарыхтоўка сена. Дзеці таксама працавалі разам з дарослымі. Хлопцы майго ўзросту верхам на конях падцягвалі да стога копы з сенам. Жылі мы спачатку на кватэры ў мясцовых жыхароў, а потым нас перасялілі ў летні домік, які быў спецыяльна пабудаваны для чабаноў. Яны прыязджалі туды на лета пасвіць авечак. Пакуль на вуліцы было цяпло, рыхтаваліся да зімы, насілі гліну ў мяшках за плячыма, каб зрабіць печку. Але зімой і яна не вельмі выручала, нават вада замярзала ў хаце.
Пяць гадоў пражыла на чужыне беларуская сям’я Саковічаў. Аляксей пайшоў там у школу і скончыў амаль тры класы. А неўзабаве яны даведаліся, што бацьку выпусцілі з турмы ў Тамбове. Пасля адпаведных захадаў ім дазволілі таксама пераехаць у Тамбоў. Але доўга там ужо не затрымаліся.
- Прыехалі на Сёмуху, - удакладняе мой субяседнік, - а на “куцю” (Каляды ад рэд.) усе разам вярнуліся ў родныя мясціны. Хата стаяла цэлая, толькі вокнаў не было і ад печкі нічога не засталося.
Аднак у параўнанні з тым, што давялося перажыць на чужыне, гэта былі дробязі. Хутка разжыліся матэрыяламі, уставілі новыя вокны, адрамантавалі хату.
- Зямля у нас была самая горшая, - працягвае Аляксей Дзмітрыевіч. - Дзед быў паляўнічым, ён мог набыць у свой час і лепшую зямлю, але яму надта хацелася мець яе пры лесе. Да таго ж яшчэ 30 гектараў лесу мы мелі. Спачатку з апрацоўкай дапамагалі суседзі, а з цягам часу купілі жарабя і выгадавалі свайго каня.
Потым пачалася калектывізацыя. Не адразу пайшлі ў калгас Саковічы, але ж у рэшце вымушаны былі зрабіць гэта. Прыйшла эра калектыўнай працы. І ўсё сваё астатняе жыццё звязаў з той пары з працай у сельскай гаспадарцы Аляксей Саковіч. Яго сёстры, а было іх аж сем, павыходзілі замуж і разышліся па суседніх вёсках. Ажаніўся і Аляксей. Сваю другую палову ён знайшоў у суседняй літоўскай вёсцы. Маладая жонка пераехала жыць у Замошша. Хата была вялікая, і месца усім тут хапала. У маладой сям’і Саковічаў нарадзілася трое дзяцей. Бацьку Аляксея ўсе ведалі ў акрузе як знахара Змітрука Барадатага. Гэту клічку яму далі з-за густой барады, з якой ён ніколі не расставаўся. Нават у турме, калі хацелі яго пабрыць, нарабіў столькі шуму, што выклікалі начальніка і той урэшце дазволіў яму насіць бараду пры ўмове належнага догляду за ёю. Дарэчы, не толькі мясцовыя жыхары звярталіся да знахара з рознымі праблемамі, нават здалёк часам прыязджалі да яго.
За доўгія гады работы ў калгасе Аляксей Саковіч быў і паляводам, і на жывёлагадоўчай ферме працаваў, і кароў пасвіў. Нягледзячы на пенсійны ўзрост, яшчэ на працягу сямі гадоў хадзіў на працу. А калі стагі саломы клалі, ён быў проста незаменным работнікам. Нават наручны гадзіннік у падарунак атрымаў за гэта.
Між тым, унукі адшукалі праз інтэрнэт радню брата Якуба ў Амерыцы. Яго чатыры дачкі і сын жывуць там і вельмі хацелі б пабачыць роднага дзядзьку-юбіляра. Вось толькі каранцін пакуль перашкаджае. Рыхтуецца да візіту гасцей і дачка Галіна, якая працуе дарэчы ў цэнтральнай раённай бальніцы. Усе спадзяюцца, што гэтая навала хутка скончыцца, і сустрэча патомкаў двух братоў, самага старэйшага і самага малодшага усё ж адбудзецца. А пакуль віншаванні з нагоды юбілею ад заакіянскіх сваякоў у адрас Аляксея Дзмітрыевіча прагучалі ў дзень яго нараджэння праз інтэрнэт.
Сяргей Хілюта, фота аўтара
