Зоя Юрчык жыве ў аграгарадку Пархімаўцы. З выгляду гэта самая звычайная жанчына, якіх у нас большасць: ветлівая, працавітая і надзвычай сціплая. А між іншым мала хто з аднавяскоўцаў ведае, што Зоя Сцяпанаўна, якая дваццаць два гады адпрацавала жывёлаводам на ферме, – творчая асоба. Жанчына піша вершы. Толькі вузкае кола сяброў, былых калег, суседзяў у курсе яе паэтычных магчымасцей. Пры сустрэчы яны абавязкова цікавяцца – ці ёсць новыя вершы? Ведаюць, гэта будзе штосьці лірычнае, прыгожае, шчырае альбо вясёлае і сатырычнае – сапраўдныя замалёўкі з жыцця.
Вершы Зоі Юрчык даслалі нам у рэдакцыю з Пархімаўскай інтэграванай сельскай бібліятэкі. На пытанне, чаму сваёй творчасцю жанчына не дзялілася з чытачамі “раёнкі” раней, Зоя Сцяпанаўна шчыра адказала, што пісала больш для сябе і не лічыла свае вершы вартымі газетных старонак. Ну і дарма. Паэтычныя радкі жанчыны жывыя, трапяткія, каларытныя. У іх жыве душа аўтара.
Мая вёсачка
Ледзь толькі сонца ўстане зранку,
І час ужо ўскорыць крок,
Пацягваецца кот на ганку
І з печаў падымаецца дымок.
Найбольшы клопат гаспадыням
Нагрэць вады, прынесці дроў,
Бялізну бруднай не пакінуць,
Зварыць абед, ды напячы бліноў.
Народ ў вёсцы не лянівы.
Тут кожны любіць працаваць,
Таму і каласяцца нівы,
Што аж вачэй не адарваць.
Вось школьнікі ідуць рухава
Ў школу веды набываць.
А малышня ў садзік жвава,
Пакуль што толькі пагуляць.
Пархімаўцы – гучыць лагодна.
Тут сэрцу любая зямля.
Яна даўно мне стала роднай,
Прыветлівая вёсачка мая.
І ўсё ж цяга да творчасці ўзнікла ў Зоі Сцяпанаўны не спантанна. Родам з Навагрудскага раёна, яна з дзяцінства складала вершыкі. У 6-м класе верш, напісаны дзяўчынкай на беларускай мове, настаўніца параіла даслаць у вядомы беларускі часопіс “Бярозка” для дзяцей сярэдняга і старэйшага школьнага ўзросту. І яго апублікавалі!
Зоя сачыняла спачатку для школьнай насценгазеты, потым – для вучылішчнай. Дзяўчына паступіла ў Мінскае культурна-асветніцкае вучылішча на харэографа. Вось так: ні больш, ні менш.
– Бацька хацеў, каб я падавала дакументы ў педвучылішча, – успамінае Зоя Сцяпанаўна. – Але мне падабалася сфера культуры, дзе ўсё так прыгожа, узнёсла, эстэтычна…
Як дзяўчына з Навагрудчыны апынулася ў Бераставіцкім раёне? Пасля заканчэння вучылішча яна, крыху парабіўшы ў мясцовым клубе, сустрэла сваё каханне: хлопец з суседняй вёскі Мікалай даўно запрыкмеціў Зою, якая ў мясцовай установе культуры заззяла яскравай зорачкай.
Прапанова пераехаць у Бераставіцкі раён маладой пары паступіла ад сястры Мікалая, якая жыла ў райцэнтры. Так лёс закінуў сям’ю Юрчык у Пархімаўцы, дзе Мікалай уладкаваўся вадзіцелем у мясцовую гаспадарку, а Зоя стала працаваць мастацкім кіраўніком у сельскім клубе. Неўзабаве маладыя муж і жонка атрымалі жыллё, у сям’і нарадзіліся дачка Алена і сын Сяргей. Жыць у вёсцы падабалася.
– Вершы пісала для розных культурна-масавых мерапрыемстваў, сцэнарыяў, радкі нараджаліся самі, лёгка і проста, – расказвае Зоя Сцяпанаўна. – Я кіравала танцавальнымі гурткамі для дарослых і дзяцей, спявала ў вакальна-інструментальным ансамблі, фальклорнай групе. Дзесяць гадоў працавала ў клубе, потым чатыры гады была выхавальніцай у дзіцячым садку, дзе мае паэтычныя навыкі таксама прыйшліся да месца.
Мая Радзіма
Беларусь – дарагая Радзіма,
Усім сэрцам цябе я люблю.
Люблю каласістую ніву
І спевы жаўронка люблю.
На шахтах тваіх, на гіганцкіх
заводах
Усюды руплівая праца кіпіць.
Народ наш свабодны, не знаючы гора,
Спакойна ў светлае заўтра глядзіць.
Народ беларускі пратораным шляхам
Упэўнена, смела наперад ідзе.
Квітней жа, Радзіма, не знаючы страху,
Не знаючы гора ніколі, нідзе!
Сказаць, што жыццё маёй гераіні было бестурботным і лагодным, нельга. У сорак шэсць гадоў яна засталася без мужа – Мікалай рана пайшоў з жыцця з-за хваробы. Са смерцю мужа, які быў добрым чалавекам, з вачэй яшчэ зусім маладой жанчыны знікла гарэзлівая іскрынка.
– Пісаць вершы, спяваць доўгі час мне не хацелася, – з болем у сэрцы ўспамінае тыя бязрадасныя гады Зоя Сцяпанаўна. – Толькі вельмі асабістае давярала паперы, і станавілася нібыта лягчэй на душы.
Магчыма, час усё-такі лечыць. Паступова жанчына, якая працавала ўжо на ферме (уладкавалася туды, калі захварэў муж і трэба было больш зарабляць), вярнулася да вершаскладання.
– На дні нараджэння калег я магла накідаць некалькі радкоў экспромтам, – адзначае Зоя Сцяпанаўна. – Вершы нараджаліся, калі ўначы, бывала, не спалася. Душа адгукалася паэтычнымі радкамі на нейкія падзеі, на эпізоды з вясковага жыцця, на сустрэчы з цікавымі людзьмі.
Пасядзелкі ля пад’езда
Ля пад’езда тры бабулі
Размаўляюць пра жыццё.
Што ўбачылі-пачулі.
Распірае пачуццё.
– Моладзь, во, пайшла не тая,
Распусціліся зусім.
Як ідуць – не прывітаюць,
Быццам, мы тут не сядзім.
А як п’янага заўважаць –
Во, ізноў набраўся смоўж.
Потым гэта перакажуць
І ўпоперак, і ўздоўж.
Ох і цяжка таму будзе,
Хто на зуб ім пападзе.
Размалююць так на людзях –
Нізашто ён прападзе.
За што сварацца суседкі,
Яны ведаюць заўжды,
Прыкмячаюць вельмі метка,
Хто паехаў і куды.
Чый мужык пайшоў налева,
Нават знаюць да каго,
Дамагаюцца свайго.
Чыя жонка не ўмее
Ў хаце добра прыбіраць.
Або мужу не паспее
Ў час абед прыгатаваць.
Памяркоўна і разумна,
Доўга будуць гаварыць.
І было б нам вельмі сумна
Без такіх бабулек жыць.
Ёсць сцвярджэнне, што творчасць нясе вызваленне ад смутку і адзіноты, дорыць душэўны спакой і прагу жыцця. Жанчына з гэтым сцвярджэннем згодна.
Зоя Юрчык сем год як ужо на пенсіі. Яна шмат чытае ў мясцовай бібліятэцы, у тым ліку і кнігі на беларускай мове. На роднай мове, прызнаецца Зоя Сцяпанаўна, ёй і пішацца лягчэй, і трапных слоў для сваіх вершаў у беларускай мове жанчына знаходзіць больш.
З задавальненнем наведвае Зоя Юрчык і аматарскае аб’яднанне для пажылых “Суседачкі” ў філіяле па культурна-дасугавай дзейнасці аг. Пархімаўцы.
– Пасяджэнні праходзяць у нас цікава, весела, – дзеліцца ўражаннем Зоя Сцяпанаўна. –Тут адпачываю душой. І тут чакаюць маіх новых вершаў.
Напярэдадні 8 Сакавіка жанчына прысвячае вершаваныя радкі ўсім жанчынам.
Любимым женщинам
По небу ярко-голубому
Плывут, как в сказке, облака.
И женщины похорошели –
Пришла любовь, пришла весна.
Любите женщин всех на свете,
И бабушек, и матерей.
От их сердец на всей планете
Становится теплей, светлей.
Родные наши, дорогие!
Живите в радости, в цветах.
А благородные мужчины
Пускай вас носят на руках.
[~DETAIL_TEXT] =>
Зоя Юрчык жыве ў аграгарадку Пархімаўцы. З выгляду гэта самая звычайная жанчына, якіх у нас большасць: ветлівая, працавітая і надзвычай сціплая. А між іншым мала хто з аднавяскоўцаў ведае, што Зоя Сцяпанаўна, якая дваццаць два гады адпрацавала жывёлаводам на ферме, – творчая асоба. Жанчына піша вершы. Толькі вузкае кола сяброў, былых калег, суседзяў у курсе яе паэтычных магчымасцей. Пры сустрэчы яны абавязкова цікавяцца – ці ёсць новыя вершы? Ведаюць, гэта будзе штосьці лірычнае, прыгожае, шчырае альбо вясёлае і сатырычнае – сапраўдныя замалёўкі з жыцця.
Вершы Зоі Юрчык даслалі нам у рэдакцыю з Пархімаўскай інтэграванай сельскай бібліятэкі. На пытанне, чаму сваёй творчасцю жанчына не дзялілася з чытачамі “раёнкі” раней, Зоя Сцяпанаўна шчыра адказала, што пісала больш для сябе і не лічыла свае вершы вартымі газетных старонак. Ну і дарма. Паэтычныя радкі жанчыны жывыя, трапяткія, каларытныя. У іх жыве душа аўтара.
Мая вёсачка
Ледзь толькі сонца ўстане зранку,
І час ужо ўскорыць крок,
Пацягваецца кот на ганку
І з печаў падымаецца дымок.
Найбольшы клопат гаспадыням
Нагрэць вады, прынесці дроў,
Бялізну бруднай не пакінуць,
Зварыць абед, ды напячы бліноў.
Народ ў вёсцы не лянівы.
Тут кожны любіць працаваць,
Таму і каласяцца нівы,
Што аж вачэй не адарваць.
Вось школьнікі ідуць рухава
Ў школу веды набываць.
А малышня ў садзік жвава,
Пакуль што толькі пагуляць.
Пархімаўцы – гучыць лагодна.
Тут сэрцу любая зямля.
Яна даўно мне стала роднай,
Прыветлівая вёсачка мая.
І ўсё ж цяга да творчасці ўзнікла ў Зоі Сцяпанаўны не спантанна. Родам з Навагрудскага раёна, яна з дзяцінства складала вершыкі. У 6-м класе верш, напісаны дзяўчынкай на беларускай мове, настаўніца параіла даслаць у вядомы беларускі часопіс “Бярозка” для дзяцей сярэдняга і старэйшага школьнага ўзросту. І яго апублікавалі!
Зоя сачыняла спачатку для школьнай насценгазеты, потым – для вучылішчнай. Дзяўчына паступіла ў Мінскае культурна-асветніцкае вучылішча на харэографа. Вось так: ні больш, ні менш.
– Бацька хацеў, каб я падавала дакументы ў педвучылішча, – успамінае Зоя Сцяпанаўна. – Але мне падабалася сфера культуры, дзе ўсё так прыгожа, узнёсла, эстэтычна…
Як дзяўчына з Навагрудчыны апынулася ў Бераставіцкім раёне? Пасля заканчэння вучылішча яна, крыху парабіўшы ў мясцовым клубе, сустрэла сваё каханне: хлопец з суседняй вёскі Мікалай даўно запрыкмеціў Зою, якая ў мясцовай установе культуры заззяла яскравай зорачкай.
Прапанова пераехаць у Бераставіцкі раён маладой пары паступіла ад сястры Мікалая, якая жыла ў райцэнтры. Так лёс закінуў сям’ю Юрчык у Пархімаўцы, дзе Мікалай уладкаваўся вадзіцелем у мясцовую гаспадарку, а Зоя стала працаваць мастацкім кіраўніком у сельскім клубе. Неўзабаве маладыя муж і жонка атрымалі жыллё, у сям’і нарадзіліся дачка Алена і сын Сяргей. Жыць у вёсцы падабалася.
– Вершы пісала для розных культурна-масавых мерапрыемстваў, сцэнарыяў, радкі нараджаліся самі, лёгка і проста, – расказвае Зоя Сцяпанаўна. – Я кіравала танцавальнымі гурткамі для дарослых і дзяцей, спявала ў вакальна-інструментальным ансамблі, фальклорнай групе. Дзесяць гадоў працавала ў клубе, потым чатыры гады была выхавальніцай у дзіцячым садку, дзе мае паэтычныя навыкі таксама прыйшліся да месца.
Мая Радзіма
Беларусь – дарагая Радзіма,
Усім сэрцам цябе я люблю.
Люблю каласістую ніву
І спевы жаўронка люблю.
На шахтах тваіх, на гіганцкіх
заводах
Усюды руплівая праца кіпіць.
Народ наш свабодны, не знаючы гора,
Спакойна ў светлае заўтра глядзіць.
Народ беларускі пратораным шляхам
Упэўнена, смела наперад ідзе.
Квітней жа, Радзіма, не знаючы страху,
Не знаючы гора ніколі, нідзе!
Сказаць, што жыццё маёй гераіні было бестурботным і лагодным, нельга. У сорак шэсць гадоў яна засталася без мужа – Мікалай рана пайшоў з жыцця з-за хваробы. Са смерцю мужа, які быў добрым чалавекам, з вачэй яшчэ зусім маладой жанчыны знікла гарэзлівая іскрынка.
– Пісаць вершы, спяваць доўгі час мне не хацелася, – з болем у сэрцы ўспамінае тыя бязрадасныя гады Зоя Сцяпанаўна. – Толькі вельмі асабістае давярала паперы, і станавілася нібыта лягчэй на душы.
Магчыма, час усё-такі лечыць. Паступова жанчына, якая працавала ўжо на ферме (уладкавалася туды, калі захварэў муж і трэба было больш зарабляць), вярнулася да вершаскладання.
– На дні нараджэння калег я магла накідаць некалькі радкоў экспромтам, – адзначае Зоя Сцяпанаўна. – Вершы нараджаліся, калі ўначы, бывала, не спалася. Душа адгукалася паэтычнымі радкамі на нейкія падзеі, на эпізоды з вясковага жыцця, на сустрэчы з цікавымі людзьмі.
Пасядзелкі ля пад’езда
Ля пад’езда тры бабулі
Размаўляюць пра жыццё.
Што ўбачылі-пачулі.
Распірае пачуццё.
– Моладзь, во, пайшла не тая,
Распусціліся зусім.
Як ідуць – не прывітаюць,
Быццам, мы тут не сядзім.
А як п’янага заўважаць –
Во, ізноў набраўся смоўж.
Потым гэта перакажуць
І ўпоперак, і ўздоўж.
Ох і цяжка таму будзе,
Хто на зуб ім пападзе.
Размалююць так на людзях –
Нізашто ён прападзе.
За што сварацца суседкі,
Яны ведаюць заўжды,
Прыкмячаюць вельмі метка,
Хто паехаў і куды.
Чый мужык пайшоў налева,
Нават знаюць да каго,
Дамагаюцца свайго.
Чыя жонка не ўмее
Ў хаце добра прыбіраць.
Або мужу не паспее
Ў час абед прыгатаваць.
Памяркоўна і разумна,
Доўга будуць гаварыць.
І было б нам вельмі сумна
Без такіх бабулек жыць.
Ёсць сцвярджэнне, што творчасць нясе вызваленне ад смутку і адзіноты, дорыць душэўны спакой і прагу жыцця. Жанчына з гэтым сцвярджэннем згодна.
Зоя Юрчык сем год як ужо на пенсіі. Яна шмат чытае ў мясцовай бібліятэцы, у тым ліку і кнігі на беларускай мове. На роднай мове, прызнаецца Зоя Сцяпанаўна, ёй і пішацца лягчэй, і трапных слоў для сваіх вершаў у беларускай мове жанчына знаходзіць больш.
З задавальненнем наведвае Зоя Юрчык і аматарскае аб’яднанне для пажылых “Суседачкі” ў філіяле па культурна-дасугавай дзейнасці аг. Пархімаўцы.
– Пасяджэнні праходзяць у нас цікава, весела, – дзеліцца ўражаннем Зоя Сцяпанаўна. –Тут адпачываю душой. І тут чакаюць маіх новых вершаў.
Напярэдадні 8 Сакавіка жанчына прысвячае вершаваныя радкі ўсім жанчынам.
Любимым женщинам
По небу ярко-голубому
Плывут, как в сказке, облака.
И женщины похорошели –
Пришла любовь, пришла весна.
Любите женщин всех на свете,
И бабушек, и матерей.
От их сердец на всей планете
Становится теплей, светлей.
Родные наши, дорогие!
Живите в радости, в цветах.
А благородные мужчины
Пускай вас носят на руках.
[DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[~DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[PREVIEW_TEXT] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[~PREVIEW_TEXT] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[~PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[DETAIL_PICTURE] => Array
(
[ID] => 12204
[TIMESTAMP_X] => 20.03.2025 13:57:28
[MODULE_ID] => iblock
[HEIGHT] => 683
[WIDTH] => 1024
[FILE_SIZE] => 305856
[CONTENT_TYPE] => image/jpeg
[SUBDIR] => iblock/66d
[FILE_NAME] => 9e72n85kptcsxtz10gcap14fnlhaysp9.jpg
[ORIGINAL_NAME] => IMG_2960.jpg
[DESCRIPTION] =>
[HANDLER_ID] =>
[EXTERNAL_ID] => b3c39892a2ab42909f365222786ce90a
[VERSION_ORIGINAL_ID] =>
[META] =>
[SRC] => /upload/iblock/66d/9e72n85kptcsxtz10gcap14fnlhaysp9.jpg
[UNSAFE_SRC] => /upload/iblock/66d/9e72n85kptcsxtz10gcap14fnlhaysp9.jpg
[SAFE_SRC] => /upload/iblock/66d/9e72n85kptcsxtz10gcap14fnlhaysp9.jpg
[ALT] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[TITLE] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
)
[~DETAIL_PICTURE] => 12204
[TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 19:37:39
[~TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 19:37:39
[ACTIVE_FROM_X] => 2021-03-08 00:00:00
[~ACTIVE_FROM_X] => 2021-03-08 00:00:00
[ACTIVE_FROM] => 08.03.2021
[~ACTIVE_FROM] => 08.03.2021
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => /news/chelovek-i-ego-delo/%D0%B4%D1%83%D1%88%D0%B0-%D0%B0%D0%B4%D0%B3%D1%83%D0%BA%D0%B0%D0%B5%D1%86%D1%86%D0%B0-%D0%BF%D0%B0%D1%8D%D1%82%D1%8B%D1%87%D0%BD%D1%8B%D0%BC%D1%96-%D1%80%D0%B0%D0%B4%D0%BA%D0%B0%D0%BC%D1%96/
[~DETAIL_PAGE_URL] => /news/chelovek-i-ego-delo/%D0%B4%D1%83%D1%88%D0%B0-%D0%B0%D0%B4%D0%B3%D1%83%D0%BA%D0%B0%D0%B5%D1%86%D1%86%D0%B0-%D0%BF%D0%B0%D1%8D%D1%82%D1%8B%D1%87%D0%BD%D1%8B%D0%BC%D1%96-%D1%80%D0%B0%D0%B4%D0%BA%D0%B0%D0%BC%D1%96/
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[CODE] => душа-адгукаецца-паэтычнымі-радкамі
[~CODE] => душа-адгукаецца-паэтычнымі-радкамі
[EXTERNAL_ID] => 6116
[~EXTERNAL_ID] => 6116
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[LID] => s1
[~LID] => s1
[NAV_RESULT] =>
[NAV_CACHED_DATA] =>
[DISPLAY_ACTIVE_FROM] => 08.03.2021
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[ELEMENT_META_TITLE] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Человек и его дело
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
)
[FIELDS] => Array
(
[TAGS] =>
)
[PROPERTIES] => Array
(
[VIDEO] => Array
(
[ID] => 4
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => mpg, avi, wmv, mpeg, mpe, flv, mp4
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW] => Array
(
[ID] => 6
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[AUTHOR] => Array
(
[ID] => 7
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Автор
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => AUTHOR
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Автор
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER] => Array
(
[ID] => 8
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER_PREV] => Array
(
[ID] => 9
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак в превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак в превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW_LIST] => Array
(
[ID] => 11
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW_LIST
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[MAIN_SECTION] => Array
(
[ID] => 12
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Главный раздел
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => MAIN_SECTION
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Главный раздел
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[PHOTOGRAPHER] => Array
(
[ID] => 13
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Фотограф
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => PHOTOGRAPHER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Фотограф
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[NASHE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 14
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => NASHE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] => video
[USER_TYPE_SETTINGS] => Array
(
[BUFFER_LENGTH] => 10
[CONTROLBAR] => bottom
[AUTOSTART] => N
[VOLUME] => 90
[SKIN] =>
[FLASHVARS] =>
[WMODE_FLV] => transparent
[BGCOLOR] => FFFFFF
[COLOR] => 000000
[OVER_COLOR] => 000000
[SCREEN_COLOR] => 000000
[SILVERVARS] =>
[WMODE_WMV] => windowless
[WIDTH] => 400
[HEIGHT] => 300
)
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YOUTUBE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 15
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео ютуб
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YOUTUBE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео ютуб
[~DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
)
[YES_WATERMARK] => Array
(
[ID] => 17
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YES_WATERMARK_PREV] => Array
(
[ID] => 18
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DETAIL_PICTERS_NEW] => Array
(
[ID] => 19
[TIMESTAMP_X] => 2026-06-25 18:57:51
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Детальная картинка
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DETAIL_PICTERS_NEW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Детальная картинка
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
)
[DISPLAY_PROPERTIES] => Array
(
)
[IBLOCK] => Array
(
[ID] => 1
[~ID] => 1
[TIMESTAMP_X] => 25.06.2026 21:57:51
[~TIMESTAMP_X] => 25.06.2026 21:57:51
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[LID] => s1
[~LID] => s1
[CODE] => corporate_news_s1
[~CODE] => corporate_news_s1
[API_CODE] =>
[~API_CODE] =>
[REST_ON] => N
[~REST_ON] => N
[NAME] => Новости
[~NAME] => Новости
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[~DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[~SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[CANONICAL_PAGE_URL] => https://news/corporate_news_s1/
[~CANONICAL_PAGE_URL] => https://news/corporate_news_s1/
[PICTURE] =>
[~PICTURE] =>
[DESCRIPTION] =>
[~DESCRIPTION] =>
[DESCRIPTION_TYPE] => text
[~DESCRIPTION_TYPE] => text
[RSS_TTL] => 24
[~RSS_TTL] => 24
[RSS_ACTIVE] => Y
[~RSS_ACTIVE] => Y
[RSS_FILE_ACTIVE] => N
[~RSS_FILE_ACTIVE] => N
[RSS_FILE_LIMIT] =>
[~RSS_FILE_LIMIT] =>
[RSS_FILE_DAYS] =>
[~RSS_FILE_DAYS] =>
[RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[~RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[TMP_ID] => 1872fc51a017a0070eb72f4d72a21c06
[~TMP_ID] => 1872fc51a017a0070eb72f4d72a21c06
[INDEX_ELEMENT] => Y
[~INDEX_ELEMENT] => Y
[INDEX_SECTION] => Y
[~INDEX_SECTION] => Y
[WORKFLOW] => N
[~WORKFLOW] => N
[BIZPROC] => N
[~BIZPROC] => N
[SECTION_CHOOSER] => L
[~SECTION_CHOOSER] => L
[LIST_MODE] =>
[~LIST_MODE] =>
[RIGHTS_MODE] => S
[~RIGHTS_MODE] => S
[SECTION_PROPERTY] => N
[~SECTION_PROPERTY] => N
[PROPERTY_INDEX] => N
[~PROPERTY_INDEX] => N
[VERSION] => 1
[~VERSION] => 1
[LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[~LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[SOCNET_GROUP_ID] =>
[~SOCNET_GROUP_ID] =>
[EDIT_FILE_BEFORE] =>
[~EDIT_FILE_BEFORE] =>
[EDIT_FILE_AFTER] =>
[~EDIT_FILE_AFTER] =>
[SECTIONS_NAME] => Разделы
[~SECTIONS_NAME] => Разделы
[SECTION_NAME] => Раздел
[~SECTION_NAME] => Раздел
[ELEMENTS_NAME] => Элементы
[~ELEMENTS_NAME] => Элементы
[ELEMENT_NAME] => Элемент
[~ELEMENT_NAME] => Элемент
[FULLTEXT_INDEX] => N
[~FULLTEXT_INDEX] => N
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[SERVER_NAME] =>
[~SERVER_NAME] =>
)
[SECTION] => Array
(
[PATH] => Array
(
[0] => Array
(
[ID] => 7
[~ID] => 7
[CODE] => chelovek-i-ego-delo
[~CODE] => chelovek-i-ego-delo
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[IBLOCK_ID] => 1
[~IBLOCK_ID] => 1
[IBLOCK_SECTION_ID] =>
[~IBLOCK_SECTION_ID] =>
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[NAME] => Человек и его дело
[~NAME] => Человек и его дело
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[DEPTH_LEVEL] => 1
[~DEPTH_LEVEL] => 1
[SECTION_PAGE_URL] => /news/chelovek-i-ego-delo/
[~SECTION_PAGE_URL] => /news/chelovek-i-ego-delo/
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[GLOBAL_ACTIVE] => Y
[~GLOBAL_ACTIVE] => Y
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => Человек и его дело
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => Человек и его дело
[ELEMENT_META_TITLE] => Человек и его дело
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Новости
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] =>
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => Человек и его дело
)
)
)
)
[SECTION_URL] => /news/chelovek-i-ego-delo/
[META_TAGS] => Array
(
[TITLE] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[BROWSER_TITLE] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
[KEYWORDS] => Человек и его дело
[DESCRIPTION] => Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
)
)
08.03.2021
Душа адгукаецца паэтычнымі радкамі
Зоя Юрчык жыве ў аграгарадку Пархімаўцы. З выгляду гэта самая звычайная жанчына, якіх у нас большасць: ветлівая, працавітая і надзвычай сціплая. А між іншым мала хто з аднавяскоўцаў ведае, што Зоя Сцяпанаўна, якая дваццаць два гады адпрацавала жывёлаводам на ферме, – творчая асоба. Жанчына піша вершы. Толькі вузкае кола сяброў, былых калег, суседзяў у курсе яе паэтычных магчымасцей. Пры сустрэчы яны абавязкова цікавяцца – ці ёсць новыя вершы? Ведаюць, гэта будзе штосьці лірычнае, прыгожае, шчырае альбо вясёлае і сатырычнае – сапраўдныя замалёўкі з жыцця.
Вершы Зоі Юрчык даслалі нам у рэдакцыю з Пархімаўскай інтэграванай сельскай бібліятэкі. На пытанне, чаму сваёй творчасцю жанчына не дзялілася з чытачамі “раёнкі” раней, Зоя Сцяпанаўна шчыра адказала, што пісала больш для сябе і не лічыла свае вершы вартымі газетных старонак. Ну і дарма. Паэтычныя радкі жанчыны жывыя, трапяткія, каларытныя. У іх жыве душа аўтара.
Мая вёсачка
Ледзь толькі сонца ўстане зранку,
І час ужо ўскорыць крок,
Пацягваецца кот на ганку
І з печаў падымаецца дымок.
Найбольшы клопат гаспадыням
Нагрэць вады, прынесці дроў,
Бялізну бруднай не пакінуць,
Зварыць абед, ды напячы бліноў.
Народ ў вёсцы не лянівы.
Тут кожны любіць працаваць,
Таму і каласяцца нівы,
Што аж вачэй не адарваць.
Вось школьнікі ідуць рухава
Ў школу веды набываць.
А малышня ў садзік жвава,
Пакуль што толькі пагуляць.
Пархімаўцы – гучыць лагодна.
Тут сэрцу любая зямля.
Яна даўно мне стала роднай,
Прыветлівая вёсачка мая.
І ўсё ж цяга да творчасці ўзнікла ў Зоі Сцяпанаўны не спантанна. Родам з Навагрудскага раёна, яна з дзяцінства складала вершыкі. У 6-м класе верш, напісаны дзяўчынкай на беларускай мове, настаўніца параіла даслаць у вядомы беларускі часопіс “Бярозка” для дзяцей сярэдняга і старэйшага школьнага ўзросту. І яго апублікавалі!
Зоя сачыняла спачатку для школьнай насценгазеты, потым – для вучылішчнай. Дзяўчына паступіла ў Мінскае культурна-асветніцкае вучылішча на харэографа. Вось так: ні больш, ні менш.
– Бацька хацеў, каб я падавала дакументы ў педвучылішча, – успамінае Зоя Сцяпанаўна. – Але мне падабалася сфера культуры, дзе ўсё так прыгожа, узнёсла, эстэтычна…
Як дзяўчына з Навагрудчыны апынулася ў Бераставіцкім раёне? Пасля заканчэння вучылішча яна, крыху парабіўшы ў мясцовым клубе, сустрэла сваё каханне: хлопец з суседняй вёскі Мікалай даўно запрыкмеціў Зою, якая ў мясцовай установе культуры заззяла яскравай зорачкай.
Прапанова пераехаць у Бераставіцкі раён маладой пары паступіла ад сястры Мікалая, якая жыла ў райцэнтры. Так лёс закінуў сям’ю Юрчык у Пархімаўцы, дзе Мікалай уладкаваўся вадзіцелем у мясцовую гаспадарку, а Зоя стала працаваць мастацкім кіраўніком у сельскім клубе. Неўзабаве маладыя муж і жонка атрымалі жыллё, у сям’і нарадзіліся дачка Алена і сын Сяргей. Жыць у вёсцы падабалася.
– Вершы пісала для розных культурна-масавых мерапрыемстваў, сцэнарыяў, радкі нараджаліся самі, лёгка і проста, – расказвае Зоя Сцяпанаўна. – Я кіравала танцавальнымі гурткамі для дарослых і дзяцей, спявала ў вакальна-інструментальным ансамблі, фальклорнай групе. Дзесяць гадоў працавала ў клубе, потым чатыры гады была выхавальніцай у дзіцячым садку, дзе мае паэтычныя навыкі таксама прыйшліся да месца.
Мая Радзіма
Беларусь – дарагая Радзіма,
Усім сэрцам цябе я люблю.
Люблю каласістую ніву
І спевы жаўронка люблю.
На шахтах тваіх, на гіганцкіх
заводах
Усюды руплівая праца кіпіць.
Народ наш свабодны, не знаючы гора,
Спакойна ў светлае заўтра глядзіць.
Народ беларускі пратораным шляхам
Упэўнена, смела наперад ідзе.
Квітней жа, Радзіма, не знаючы страху,
Не знаючы гора ніколі, нідзе!
Сказаць, што жыццё маёй гераіні было бестурботным і лагодным, нельга. У сорак шэсць гадоў яна засталася без мужа – Мікалай рана пайшоў з жыцця з-за хваробы. Са смерцю мужа, які быў добрым чалавекам, з вачэй яшчэ зусім маладой жанчыны знікла гарэзлівая іскрынка.
– Пісаць вершы, спяваць доўгі час мне не хацелася, – з болем у сэрцы ўспамінае тыя бязрадасныя гады Зоя Сцяпанаўна. – Толькі вельмі асабістае давярала паперы, і станавілася нібыта лягчэй на душы.
Магчыма, час усё-такі лечыць. Паступова жанчына, якая працавала ўжо на ферме (уладкавалася туды, калі захварэў муж і трэба было больш зарабляць), вярнулася да вершаскладання.
– На дні нараджэння калег я магла накідаць некалькі радкоў экспромтам, – адзначае Зоя Сцяпанаўна. – Вершы нараджаліся, калі ўначы, бывала, не спалася. Душа адгукалася паэтычнымі радкамі на нейкія падзеі, на эпізоды з вясковага жыцця, на сустрэчы з цікавымі людзьмі.
Пасядзелкі ля пад’езда
Ля пад’езда тры бабулі
Размаўляюць пра жыццё.
Што ўбачылі-пачулі.
Распірае пачуццё.
– Моладзь, во, пайшла не тая,
Распусціліся зусім.
Як ідуць – не прывітаюць,
Быццам, мы тут не сядзім.
А як п’янага заўважаць –
Во, ізноў набраўся смоўж.
Потым гэта перакажуць
І ўпоперак, і ўздоўж.
Ох і цяжка таму будзе,
Хто на зуб ім пападзе.
Размалююць так на людзях –
Нізашто ён прападзе.
За што сварацца суседкі,
Яны ведаюць заўжды,
Прыкмячаюць вельмі метка,
Хто паехаў і куды.
Чый мужык пайшоў налева,
Нават знаюць да каго,
Дамагаюцца свайго.
Чыя жонка не ўмее
Ў хаце добра прыбіраць.
Або мужу не паспее
Ў час абед прыгатаваць.
Памяркоўна і разумна,
Доўга будуць гаварыць.
І было б нам вельмі сумна
Без такіх бабулек жыць.
Ёсць сцвярджэнне, што творчасць нясе вызваленне ад смутку і адзіноты, дорыць душэўны спакой і прагу жыцця. Жанчына з гэтым сцвярджэннем згодна.
Зоя Юрчык сем год як ужо на пенсіі. Яна шмат чытае ў мясцовай бібліятэцы, у тым ліку і кнігі на беларускай мове. На роднай мове, прызнаецца Зоя Сцяпанаўна, ёй і пішацца лягчэй, і трапных слоў для сваіх вершаў у беларускай мове жанчына знаходзіць больш.
З задавальненнем наведвае Зоя Юрчык і аматарскае аб’яднанне для пажылых “Суседачкі” ў філіяле па культурна-дасугавай дзейнасці аг. Пархімаўцы.
– Пасяджэнні праходзяць у нас цікава, весела, – дзеліцца ўражаннем Зоя Сцяпанаўна. –Тут адпачываю душой. І тут чакаюць маіх новых вершаў.
Напярэдадні 8 Сакавіка жанчына прысвячае вершаваныя радкі ўсім жанчынам.
